Zo maar een training

Het is zondagochtend en het is nog stil buiten. Het heeft eindelijk een nacht geregend en hoewel het bewolkt is, begint de zon voorzichtig door te breken. Er hangt nog een beetje damp boven de velden. Het ruikt schoon buiten en alles ziet er fris uit. Het fluitekruid is uitgebloeid maar de zware zoet lucht hangt nog een beetje langs de vaart.

Het is heerlijk om nu te lopen. Om de ochtendstilte niet te verbreken ligt de metronoom nog thuis op de tafel. In mijn hoofd probeer ik het ritme van 180 per minuut vast te houden. Vandaag had ik aandacht aan mij techniek willen besteden; voorover leunen, de hals niet te ver naar voren, niet afzetten met de voeten en vooral genieten. Dat laatste lukt nog het beste.

Als ik langs de plas loop, hoor ik de koekoek en ik word verrast door een kikkerkoor. Geweldig, er zitten een paar mooie diepe bassen tussen. Het is een ontspannend rondje waar ik tot en met de laatste minuut van geniet. Hier doe ik het nu voor. Een ontbijt met zelf gebakken Italiaans granenbrood maakt het helemaal af.

Eindelijk

Na een tijdje rust vanwege een steeds terugkerende blessure kan ik nu gelukkig weer volop trainen. Gelukkig maar, want om opeens te moeten stoppen met het hardlopen vind ik al moeilijk genoeg en om dat ook mijn eetpatroon drastisch aan te passen vind ik wel erg heftig.

Maar natuurlijk wil ik niet van 'blessure naar blessure lopen' en ik heb een plannetje waarmee ik nu hoop blessurevrij te blijven. Aan de ene kant werk ik aan verbetering van mijn techniek van chi-runnen terwijl ik aan de andere kant regelmatig een bezoekje blijf afleggen bij de chiropractor.

Na alle sneeuw van de afgelopen winter is het nu ook wel weer lekker om in de polder tussen het fluitekruid en de lammetjes te lopen. De laatste keer huppelde één van de lammetjes speels een paar stappen met mij mee. Door zulke momenten weet ik weer waarom ik iedere keer opnieuw begin na een blessure.

Smoesjes..............

Natuurlijk zou ik kunnen aanvoeren dat ik erg druk ben geweest met de verbouwing van onze keuken, met het herstel van de zoveelste blessure of met de cursus Zweeds. De diepvries die bij vorst in de berging ging ontdooien gaf ook de nodige perikelen maar eigenlijk zijn dat allemaal smoesjes. Soms moet het maar gewoon gezegd worden; IK HAD EVEN GEEN ZIN!!!

Pfff, het hoge woord is eruit. Het zat er gewoon even niet in. Brood bakken en experimenteren in de keuken gingen gewoon door maar op de een of andere manier had ik niet het gevoel iets zinvols naar buiten te kunnen brengen. Noem het maar een blogblock.



Nu de keuken praktisch klaar is en de nieuwe oven geen verrassingen meer voor mij heeft, heb ik het laatste beetje inspiratie dat ik nodig had opgedaan tijdens een hele leuke workshop 'pasta maken' bij Nicoletta van la Cucina del Sole. Deze gnocci zijn helemaal gemaakt volgens het filmpje en waren vooral heerlijk met zelfgemaakte tomatensaus. Eigenlijk verwachtte ik dat het zwaar eten was maar dit bleek niet zo te zijn. Met het prachtige weer wat wij nu hebben kan ik helemaal niet meer wachten om lekker aan de slag te gaan met Italiaanse recepten.

De volgende stap.....

Het hardlopen is nu, na dik anderhalf jaar, zo gaandeweg een gewoonte geworden. Wonen aan de rand van een mooi hardloop gebied maakt de drempel om de schoenen aan te trekken en de deur achter mij dicht te doen een stuk lager.

Hoewel het in de winter een stuk minder druk is, zijn er altijd wel andere liefhebbers op pad. Omdat ik nog overwegend langzame duurlopen doe, word ik zeer regelmatig ingehaald. Wat is dan leuker om naar de techniek van je voorganger te kijken? Waar de één met duidelijk veel moeite en steunend met ingezakte rug van vermoeidheid mij passeert, gaat een ander met een prachtige lichtvoetige tred en rechte houding mij voorbij. Het is altijd weer een goed moment om mij te realiseren dat er best nog wel wat aan mijn techniek gesleuteld kan worden.

Dat is het afgelopen half jaar na mijn laatste blessure steeds mijn uitgangspunt geweest; werken aan mijn chi-techniek en niet te veel aan het resultaat wat ik wil behalen. Eerst de techniek, dan komt de rest later wel. Zo ben ik bijna driekwart jaar bezig geweest met het oefenen van de techniek van het benenwerk: tenen laag houden, hielen optillen en vooral de benen bewegen alsof je fietst. Nou, dat laatste zou ik al rasechte Nederlander in no time onder de knie moeten krijgen maar het heeft toch heel wat hoofdbrekens gekost. Iedere keer weer opnieuw de bewuste passages uit het boek van Danny Dreyer lezen en vaak kijken op de weblog van Marion Meesters en dan maar weer proberen. Vooral de weblog van Marion heeft mij goed op weg geholpen.

Een paar weken geleden, lopend in het eerste dikke pak sneeuw, lukte het ineens. Het leek wel alsof het kwartje opeens op zijn plek viel en meteen begreep ik niet waarom ik daar nu zo lang over heb gedaan. Sindsdien pas ik deze techniek zo vaak toe als maar mogelijk is; tijdens het wandelen met de hond maar ook tijdens het boodschappen doen. Het gaat uiteindelijk steeds beter en wordt steeds meer een gewoonte.

Dat betekent dat de volgende stap gemaakt kan worden; het overgaan tot schoenen met minder steun. In januari komt de Inov-8-f-Lite mijn kant op en dan begint het langzame wennen aan schoenen zonder toeters en bellen. Het zal ongetwijfeld wel even duren eer ik mijn trainingen volledig op de Inovs kan doen maar ik verheug mij er nu al op om naar dat moment toe te werken.

Sneeuw, sneeuw en nog eens...........................

Het is winter, zelfs al voordat volgens onze kalender het begin van de winter ingaat. Het tweede jaar achtereen vriest en sneeuwt het al begin december.

Er is zelfs één dag dat het niet meer op lijkt te houden met het sneeuwen; grote dikke vlokken vallen zacht op de grond en tijdens de avondwandeling met de hond lijkt het wel alsof de hele wereld stil is. Dat is hier, in de randstad, op zich al heel bijzonder want er is altijd wel geluid aanwezig. Het schept een aparte bijna magische sfeer.

Een mooie gelegenheid om mijn chi-running techniek te verfijnen. Lekker ingepakt in drie lagen en met een muts en handschoenen ga ik in een breed spoor lopen. De sneeuw is platgelopen waardoor het iets gladder is.

Denkend aan de aanwijzingen van Marion (let op je houding, land onder je lichaam en op de midden voet, maak een fiets beweging) loop ik geconcentreerd het spoor uit. Mijn onderbenen zijn ontspannen en tegen al mijn verwachtingen in krijg ik geen koude voeten. Nat worden ze natuurlijk wel, want zo af en toe moet ik toch door een flinke laag sneeuw. Na drie kwartier heb ik het rondje rond en ben ik dik tevreden. Het loopt niet sneller met deze koude maar dat hoeft ook niet, met zo'n mooie omgeving om van te genieten.

De warme douche en een lekkere kop thee zijn een heerlijke beloning.

Pumpkinbread

Nooit spreken kleuren mij zo aan als in de herfst. Het vurig rood van de Japanse esdoorn of de kleine warm rode rozenbottels; alle nuances kom ik tegen tijdens mijn rondje trainen en ik geniet er volop van.

Het duurt allemaal maar kort en de struiken die het afgelopen weekend nog volop in blad stonden, beginnen nu al behoorlijk kaal te worden. De natte bladeren die de grond bedekken, houd ik extra goed in de gaten omdat ik geen zin heb om uit te glijden.

Na zo'n heerlijke training is het extra genieten van een kop hete thee met een dikke snee pumpkinbread. Met het oranje van de pompoen is het net alsof je buiten naar binnen hebt gehaald.




Dit recept vraagt wel wat voorbereiding maar het is niet moeilijk en het resultaat is heerlijk. Het lijkt erg op het pumpkinbread zoals je bij Starbucks kunt kopen.


Voor de pompoen puree kun je het volgende doen:
koop een pompoen zoals je ze bij de supermarkt ziet.
Snijd de pompoen doormidden en haal het draderige vlees en de pitten met een lepel eruit.
Verwarm de oven op 180 gr. C. en leg de pompoen helften ondersteboven op de bakplaat. Bak de pompoenen ongeveer 35 minuten in de oven. Het vruchtvlees moet zacht zijn en er gemakkelijk uitgeschept kunnen worden. Zodra het is afgekoeld prakken of pureren. Dit levert de hoeveelheid op die je nodig hebt voor het onderstaande recept.

Pumpkinbread (één voor de heb en één voor de geef)
250 ml zonnebloemolie
250 ml. water
2 cups pompoenpuree
4 eieren
590 gram suiker
465 gram bloem
2 theelepels dubbelkoolzure soda (baking soda)
1.5 theelepel zout
0.5 theelepel bakpoeder
4.5 theelepels pompoenkruiden (zie noot)
gehakte walnoten
handje gedroogde pompoenpitten

Noot: Pompoenkruidenmengsel (Judith Ryan Hendricks: Bread alone)
4 eetlepels gemberpoeder
4 eetlepels kaneel
3 eetlepels gemalen cardemom
3 eetlepels kruidnagelpoeder

Bekleed twee cakevormen met bakpapier en verwarm de oven voor op 180 Gr. C.

Als je het brood luchtig en niet te klef wil hebben volg je de volgende werkwijze:
Doe alle droge ingredienten bij elkaar in een kom en vermeng ze goed.
doe in een andere kom de olie, water en de pompoenpuree. Meng dit met de mixer in 2 minuten. Voeg nu de eieren een voor een toe en mix na ieder ei ongeveer 1 minuut. Voeg nu rustig het droge mengsel in drie delen toe en mix voorzichtig tot alles is geabsorbeerd. Voeg de gehakte walnoten toe.

Vul twee cakevormen met het beslag, bestrooi met de pompoenpitten en bak de 'broden' ongeveer 70 minuten in de oven. Test met een saté prikker of het ook echt gaar is voor je de broden uit de oven haalt. Laat eerst 20 minuten op een rooster goed afkoelen voor je de broden uit de vormen haalt. De eerste dag zijn ze al lekker maar de tweede dag zijn ze luchtiger en beter van smaak.


(Dit recept is afkomstig van de weblog: dozenflours.com)